همينكه با همه قريبيم

غريبيم...!!!

الهام داستانی دوست خوبم

 وقتی راه رفتن آموختی دویدن بیاموز و دویدن که آموختی پرواز را
 راه رفتن بیاموز زیرا راه هایی که میروی از تو میشود و سرزمین هایی که می پیمایی بر مساحت تو اضافه میکند.
 

دویدن بیاموز  چون هرچیز را که بخواهی دور است و هرقدر که زود باشی دیر
 وپرواز را یادبگیر نه برای آنکه از زمین جدا باشی برای آنکه
 به اندازه ی فاصله ی زمین تا آسمان گسترده شوی
 

من راه رفتن را از یک سنگ آموختم

 دویدن را از یک کرم خاکی

وپرواز را از یک درخت

 بادها از رفتن به من چیزی نگفتند زیرا آن قدر در حرکت بودند که رفتن را نمیشناختند

 پلنگان دویدن را یادم ندادند زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند

 پرندگان نیز پرواز را به من نیاموختند زیرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آن را به فراموشی سپرده بودند!
 

اما سنگی که درد سکون کشیده بود رفتن رامیشناخت وکرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود دویدن را میفهمید ودرختی که پاهایش در گل بود از پرواز بسیار می دانست
 

آنها از حسرت به درد رسیده بودند واز درد به اشتیاق واز اشتیاق به معرفت
وقتی راه رفتن آموختی دویدن بیاموز و دویدن که آموختی پرواز را
 

راه رفتن بیاموز زیرا هرروز میتوانی از خودت تا خدا گام برداری 

دویدن بیاموز زیرا چه بهتر که ازخودت تا خدا بدوی

وپرواز را یادبگیر
 زیرا ناگزیر باید روزی از خودت تا خدا پر بزنی

واژه خیانت واژه ای كاملا آشناست و آن را بارها شنیده اید، بارها شنیده اید كه مردی به زنش خیانت كرد و دور از چشم اوبا زنی دیگر ار تباط برقرار كرده است . و بارها نیز با خود گفته اید چرا اینگونه شد، چرا؟ مگر زن او چه چیزی كم داشت؟ او كه از هر نظر زنی كامل و نمونه بود چرا شوهرش قدر او را ندانست؟ و انواع این پرسش ها كه تا به حال نتوانسته اید برای آن پاسخی پیدا كنید. 

می گویی: در روزگار بی مولا مردانه زیستن شرط مردی است

ومن می گویم : باهیچ این روزگار کنار نمی آیم

که درد هست .....ولی طبیب نیست!

.....هوای لبخندت را داشته باش که روزگار بی مولا روزگار درد و غم است

..........روزگار بی لبخند است و من به که پناه برم ازین همه درد جزتو ؟!

وقتی سیرم از سیلی و لگدی که روزگار به من زده است و من...هنوز بی توام

هنوز آدم نشده ام ...من باغم زمانه کنار میایم اما باغم مولا نه!

که خود بارها غم گذاشته ام روی دل مولایم

...................

.....................................دلم برای خودم می سوزد که هیچ نسبتی با توندارد

کلامت آرامش جانم میشود ....

.....دارم فکر میکنم که در روزگار بی تو چگونه باید زیست

که باتو ماند واز توخواند ..ومن چقدر از تو دورم !!!!!!!!!!!!!!

................................

دارم فکر میکنم بی تو چه برسرمان میاید مولا

دارد دیر میشود برگرد......!

همین که دنیا را توی جیبم ریخته ام وبدون هیچ فکری

از تو حرف میزنم

همین که هیچ چیز این جهان را جدی نمیگیرم

همین مرا به روزگار بی تو امیدوار میکند....

برخی مردمان امام گذشته راعاشقند، نه امام حاضر را!

میدانی چرا؟!

امام ِگذشته را هرگونه بخواهند تفسیرمی کنند،

اما امام ِحاضر را باید فرمان ببرند.

وکوفیان عاشورا را اینگونه رقم زدند ...

مردی با خود زمزمه کرد: خدایا با من حرف بزن

یه سار شروع به خواندن کرد ! اما مرد نشنید

مرد فریاد برآورد خدایا با من حرف بزن.......

آذرخش در آسمان غرید ، اما مرد اعتنایی نکرد

مرد به اطراف خود نگاه کرد و گفت : تو کجایی ؟؟؟؟

بگذار تو را ببینم ......

ستاره ای درخشید، اما مرد ندید

مرد فریاد کشید " خدایا یک معجزه به من نشان بده " .....

کودکی متولد شد و اما مرد باز توجهی نکرد

مرد در نهایت یاس فریاد زد: خدایا خودت را به من نشان بده و بگذار تو را ببینم .....

از تو خواهش می کنم ......

پروانه ای روی دست مرد نشست و او پروانه را پراند و به راهش ادامه داد .....

ما خدا را گم می کنیم ......

در حالی که او در کنار نفس های ما جریان دارد ......

خدا اغلب در شادی های ما سهیم نیست ......

تا به حال چند بار خوشی هایت را آرام و بی بهانه به او گفته ای ؟؟

تا به حال به او گفته ای که چقدر خوشبختی ؟؟؟؟؟؟

که چقدر همه چیز خوب است ؟؟؟؟

که چه خوب که او  هست ؟؟؟

خدا همراه همیشگیه سختی ها و خستگی های ماست

زمانی که خسته و درمانده به طرفش می رویم

خیال می کنیم تنها زمانی که به خواسته خود برسیم او ما را دیده و حس کرده اما ............

گاهی بی پاسخ گذاشتن برخی خواسته های ما نشانگر لطف بی اندازه او به ماست

خورشید را باور دارم حتی اگر نتابد

به عشق ایمان دارم حتی اگر آن را حس نکنم

به خدا ایمان دارم حتی اگر سکوت کرده باشد ...

تا خدا هست، جایی برای نا امیدی نیست

(خدایا حتی یک آن ما را به حال خود وامگذار)

امام جواد فرمود: انسان سه چيز داشته باشد كارش درست است.

 1- «تَوْفِيقٍ مِنَ اللَّه‏» خدا توفيقش بدهد.

 2- «وَاعِظٍ مِنْ نَفْسِه‏» (وسايل‌الشيعه/ج12/ص25) خودش خودش را نصيحت كند.

 3- كسي هم اگر نصيحتش مي‌كند، لجبازي نكند.

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینکه

^{زنان از این نظر به ماه شبیه‌اند كه دائماً یا در حال جلا یافتن‌اند و یا رنگ می‌بازند. گاهی كه زن توجه‌ای به مهر و محبت همسر ندارد، نه تنها رسیدن به ارگاسم برایش میسر نیست، بلكه حتی ممكن است آن را نخواهد. به آقایان توصیه می‌كنم این تفاوت زن با مرد را به درستی درك كنند.}

^{زوج ها حتما مطالعه کنن....}

به دنبال  آنچه که ندارد می رود ...

ودر پی اش کل جهان را میگردد ...اسمش راهم می گذارد .....نیمه ی گم شده

کسی که آشنای دلت باشد ...

کسی که حرف دلت رابفهمد...

کسی که خنده ها وگریه هایت را بااوتقسیم کنی...

وهمیشه وهمیشه با اوباشی

وبه قول داستان ها:به خوبی وخوشی کنار یکدیگر زندگی کنی

دنیا پر از امید است اما ما بدنبال امیدی هستیم که

در کنار ما نباشد ...

دست نیافتنی باشد..

دور باشد اما آنچه کنار خود داریم نمیبینیم...

بعضی در پی همین نیمه همین امید کل جهان را میگردند ...

وبرخی دیگر عمرشان را در این راه میگذارند

نامش را عشق می گذارند

همه در پی عشقی هستند

عشقی که بدی نداشته باشد خوبی باشد و خوبی....

غافل از اینکه او اینجاست ...

در کنار ما...

در پهنای لبخندهامان ...

در عمق غم نهفته در نگاهمان

در چشم دوخته به راهمان

در انتظار عشقمان

در دلگیری ها و حتی ...تنفرهامان

او اینجاست ....در انتظار یک نجواست

او اینجاست ...در قلب و روحمان پیداست

وما نمیبینیمش گرچه با او خو گرفته ایم...

کاش میشد باور کنیم!

اما............

انسان همین است....

You, with your words like knives
And swords and weapons that you use against me,

You, have knocked me off my feet again,
Got me feeling like I’m nothing.
You, with your voice like nails on a chalkboard
Calling me out when I’m wounded.
You, pickin’ on the weaker man
Well you can take me down,
With just one single blow.
But you don’t know, what you don’t know,
Someday, I’ll be living in a big old city,
And all you’re ever gonna be is mean.
Someday, I’ll be big enough so you can’t hit me,
And all you’re ever gonna be is mean.
Why you gotta be so mean?
You, with your switching sides,
And your walk by lies and your humiliation
You, have pointed out my flaws again,
As if I don’t already see them.
I walk with my head down,
Trying to block you out cause I’ll never impress you
I just wanna feel okay again.
I bet you got pushed around,
Somebody made you cold,
But the cycle ends right now,
You can’t lead me down that road,
You don’t know, what you don’t know
Someday, I’ll be, living in a big old city,
And all you’re ever gonna be is mean.
Someday, I’ll be big enough so you can’t hit me,
And all you’re ever gonna be is mean.
Why you gotta be so mean?
And I can see you years from now in a bar,
Talking over a football game,
With that same big loud opinion but,
Nobody’s listening,
Washed up and ranting about the same old bitter things,
Drunk and grumbling on about how I can’t sing.
م؟

But all you are is mean,
All you are is mean.
And a liar, and pathetic, and alone in life,
And mean, and mean, and mean, and mean

But someday, I’ll be, living in a big old city,
And all you’re ever gonna be is mean. Yeah,
Someday, I’ll be big enough so you can’t hit me,
And all you’re ever gonna be is mean.
Why you gotta be so ?
Someday, I’ll be, living in a big old city,
And all you’re ever gonna be is mean. Yeah,
Someday, I’ll be big enough so you can’t hit me,
And all you’re ever gonna be is mean.
Why you gotta be so mean?
 

حضرت علی اصغر (ع) 

پس حضرت بر در خيمه آمد و به جناب زينب سلام الله عليه فرمود كودك صغيرم را به من سپاريد تا او را وداع كنم، پس آن كودك معصوم را گرفت و صورت به نزد او برد تا او را ببوسد كه حرمله بن كامل اسدی لعين تيری انداخت و بر گلوی آن طفل رسيد و او را شهيد كرد. و باين مصيبت اشاره كرده شاعر در اين شعر:

پس آن كودك را به خواهر داد، زينب سلام الله عليه او را گرفت و حضرت امام حسين عليه السلام كفهاي خود را زير خون گرفت همينكه پر شد به جانب آسمان افكند و فرمود سهل است بر من هر مصيبتي كه بر من نازل شود زيرا كه خدا نگران است.

سبط ابن جوزي در تذكره از هشام بن محمد كلبي نقل كرده كه چون حضرت امام حسين عليه السلام ديد كه لشكر در كشتن او اصرار دارند قرآن مجيد را برداشت و آنرا از هم گشود و بر سر گذاشت و در ميان لشكر ندا كرد:

بَيْني وَ بَيْنَكُمْ كِتابُ الله وَجَدّدي مُحَمّّدٌ رَسُولُ اللهِ صَلّي الله عَلَيْه و الِهِ.

اي قوم براي چه خون مرا حلال مي‌دانيد آيا من پسر دختر پيغمبر شما نيستم؟ آيا به شما نرسيد قول جدم در حق من و برادرم حسن عليه السلام.

هذانِ سَيّدِا شَبابِ اَهْلِ الْجَنَّهِ.

در اين هنگام كه با آن قوم احتجاج مي‌نمود ناگاه نظرش افتاد به طفلي از اولاد خود كه از شدت تشنگي مي‌گريست حضرت آن كودك را بر دست گرفت و فرمود:

يا قَوْمُ اِنْ لَمْ تَرْحَمُوني فَارْحَمُوا هذا الطّفْلَ.

اي لشكر اگر بر من رحم نمي‌كنيد پس بر اين طفل رحم كنيد، پس مردي از ايشان تيري به جانب آن طفل افكند و او را مذبوح نمود. امام حسين عليه السلام شروع كرد به گريستن و گفت اي خدا حكم كن بين ما و بين قومي كه خواندند ما را كه ياري كنند بر ما پس كشتند ما را، پس ندائي از هوا آمد كه بگذار او را يا حسين كه از براي او مرضع يعني دايه‌ايست در بهشت.

در كتاب احتجاج مسطور است كه حضرت از اسب فرود آمد و با نيام شمشير گودي در زمين كند و آن كودك را به خون خويش آلوده كرد پس او را دفن نمود.

طبري از حضرت ابوجعفر باقر عليه السلام روايت كرده كه تيري آمد رسيد بر گلوي پسري از آن حضرت كه در كنار او بود پس آن حضرت مسح مي‌كرد خون را بر او و مي‌گفت: اَلَلّهَمَّ احْكُمْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْم دَعَوْنا لِيَنْصُرُونا فَقَتَلُونا.